De jongerenafdeling van D66 (JD) had afgelopen zaterdag in Den Haag een interessante politieke dag georganiseerd met als onderwerp ‘Segregatie en de Schilderswijk’. Er waren diverse sprekers, onder wie wethouder Rabin Baldewsingh, Azar Moshaver (Amnesty International), Rabia el Yalte (Bewonersorganisatie de Paraplu), Reinout Kleinhans (planoloog en sociaal geograaf aan de TU Delft) en ikzelf.

Wat ook nu weer bleek, is dat er de meest uiteenlopende veronderstellingen bestaan over wat segregatie is, en in hoeverre het wel of niet een probleem is. Zo haalde de wethouder bijvoorbeeld in zijn presentatie aan, dat segregatie van alle tijden is, en dat we er momenteel een veel groter probleem van maken dan nodig is. Het veronderstelde probleem van segregatie wordt tegenwoordig bovendien ook bij voorbaat ‘etnisch’ ingekleurd; terwijl dat bijvoorbeeld in het geval van de Schilderswijk historisch niet zo ligt. Segregatie heeft hier juist altijd afgespeeld langs sociaal-economische lijnen. Deze wijk had, lang voordat er ook maar een migrant woonde, een andere sociaal-economisch status, en is er juist op vooruit gegaan sinds er migranten naar de wijk trokken.

Baldewsingh wees er haarfijn op hoe die direct veronderstelde lijn tussen segregatie en etniciteit vaak in Nederland fictief wordt gecultiveerd. Ik vond het boeiend hoe de wethouder zijn punt maakte, maar weet niet zeker of zijn boodschap geheel landde bij het publiek in de zaal. Want het lijkt of we elkaar de laatste jaren met zijn allen een bepaald mantra hebben aangepraat, waarbij de multiculturele samenleving vrijwel doorlopend onder het vergrootglas ligt. Het is echter juist in deze maatschappelijke discussie over segregatie zo enorm belangrijk dat we de problemen van segregatie binnen een historisch juiste context blijven plaatsen, en niet alle maatschappelijke uitdagingen van deze tijd maar met een multicultureel sausje overgieten, waarbij ‘de onderbuik’ er vervolgens een ‘hapklare brok‘ van maakt.

Laten we de problemen van chronische armoede en werkloosheid in de wijken inderdaad eindelijk eens met topprioriteit aanpakken, en er werkelijk voor zorgen dat iedere Hagenees dezelfde kansen heeft, ongeacht waar zijn of haar wieg heeft gestaan. Laten we dus vooral niet zomaar zonder enige schroom naar nieuwkomers in de stad blijven wijzen, alsof zij de voornaamste oorzaak van segregatie zouden zijn. Daarmee zouden we dit dan wel heel erg eenzijdig op de schouders van de multiculturele samenleving afwentelen; en daarmee zouden we dan dus ook geen recht doen aan de historische ontwikkeling van Den Haag.

Print Friendly, PDF & Email