De economie trekt aan. De banen liggen voor het oprapen, maar toch zijn er mensen die niet aan het werk komen. Het bedrijfsleven roept al tijden dat het onderwijs niet biedt wat ondernemingen vragen.

Ieder mens heeft specifieke eigenschappen. De één is meer praktisch ingesteld, de ander theoretisch.

We streven er allemaal naar werk te vinden dat we leuk vinden en bij ons past. Maar dat is niet altijd een beroep waar de maatschappij om vraagt. Het heet dan dat men opgeleid wordt voor werkeloosheid. Zonde van de energie en de kosten, maar toch… Je vindt nu eenmaal iets leuk.

Dat gezegd hebbend kijk ik meer naar de mismatch tussen bedrijfsleven en onderwijs. Een veel gehoorde klacht is dat theorie en praktijk niet op elkaar aansluiten. Het lijkt mij dan ook gewenst dat de communicatie tussen onderwijs en bedrijfsleven verbeterd moet worden.

Sterker nog, ik denk dat we in het verleden het kind met het badwater hebben weggegooid toen we de ambachtsschool opdoekten. Daar werd een vak geleerd, daar stonden docenten voor de klas die zelf het vak beoefend hadden.

Hadden we maar…

Dan waren er nu veel meer vaklui geweest en daar is nu juist een schreeuwend tekort ontstaan.

Ik ga nog verder terug in onze rijke historie. Ik ga terug naar de tijd van de gilden. Elk vakgebied had een eigen gilde. Het gilde stond voor een gedegen opleiding. Bij timmerlui bij voorbeeld begon men als krullenjongen en eindigde met het afleggen van de meesterproef. Het gevolg was dat de meester precies wist wat hij de krullenjongen voor opdrachten kon geven. Hij was het immers ook zelf geweest!

Daar voorkom je ook mee dat een theoretisch gevormde wijsneus die niet gehinderd wordt door praktische kennis even komt vertellen hoe het moet.

Oh, wat mij betreft is het VMBO weer een voorbeeld van het vinden van een politieke oplossing voor een nauwelijks bestaand probleem van uitgestelde schoolkeuze. Het is nu vlees noch vis.

Er zijn nu eenmaal kinderen die leren een straf vinden en liever praktisch te werk gaan. Die worden nu nodeloos belast met theorie waar je van kunt betwijfelen of die ooit in de praktijk benut gaat worden.

Leren, ja graag, maar dan wel doelgericht en gevoed en begeleid vanuit de praktijk.

Leve het gildesyteem!

Jan Steigenga is een gepensioneerde directeur basisonderwijs

Print Friendly, PDF & Email