Een verdubbeling van de waterschapsbelasting, zoals aangekondigd door de Unie van Waterschappen, tot 2050 verkopen als “onvermijdelijk” is wel erg makkelijk. Eerst mag kritisch gekeken worden naar het eigen beleid van de afgelopen jaren.

De rekening voor inwoners stijgt opnieuw fors, terwijl tegelijkertijd steeds duidelijker wordt dat onderhoud, modernisering en waterkwaliteit jarenlang onvoldoende prioriteit hebben gekregen. De waterschappen erkennen nu zelf dat veel rioolwaterzuiveringen uit de jaren ’80 “aan het einde van hun levensduur” zijn en dat grote delen van de infrastructuur verouderd zijn.

Sterker nog: bij de modernisering van gemalen en technische installaties spreekt het waterschap Hollandse Delta zelf over “jaren van versnipperde techniek en achterstallig onderhoud”. Dat roept een logische vraag op: waarom is dit niet eerder structureel aangepakt, terwijl inwoners al die jaren gewoon belasting betaalden?

Ook op het gebied van waterkwaliteit is de kritiek stevig. Volgens een tussenbalans van de provincie Zuid-Holland voldoet nog steeds geen enkel water aan de Europese normen, ondanks honderden miljoenen euro’s aan investeringen in de afgelopen 15 jaar. Bovendien zou bijna 60% van de geplande maatregelen niet zijn uitgevoerd. Dat is geen detail meer, maar een signaal dat beleid en uitvoering ernstig achterlopen.

Dan is het niet vreemd dat inwoners zich afvragen waarom de belastingdruk nóg verder omhoog moet, terwijl doelen rondom waterkwaliteit en duurzaamheid achterblijven.

Daarnaast wringt ook de verdeling van de lasten. Huishoudens en het mkb betalen steeds meer, terwijl agrariërs juist profiteren van belastingverlagingen. Voor veel inwoners voelt het alsof de rekening opnieuw bij burgers terechtkomt.

Natuurlijk vraagt klimaatverandering om investeringen in dijken, gemalen en waterzuivering. Niemand betwist het belang van waterveiligheid. Maar een overheid die een verdubbeling van belastingen aankondigt, moet ook eerlijk uitleggen waarom achterstallig onderhoud heeft kunnen ontstaan, waarom doelen jarenlang niet gehaald zijn en welke interne inefficiënties eerst worden aangepakt.

Anders blijft vooral het beeld hangen van een organisatie die jarenlang achter de feiten aanloopt en nu de rekening doorschuift naar inwoners.