Mijn lieve vrouw Nel loopt sinds een jaar met een rollator. Een noodzakelijk kwaad; het is een onhandig ding. Helaas noodzakelijk om haar gewoon te laten lopen. Gisteren waren we uitgenodigd om in Haarlem bij eerste bijeenkomst van het comité ter aanbeveling van het burgerberaad migratie te zijn. Ik zou in debat gaan met Job Cohen voormalig burgemeester van 020. Een beetje van: de linkse theedrinker tegen de rechtse houwdegen. Het werd gezellig.

Treinreis

Omdat de zaal in het centrum van Haarlem ligt, besloten we met de trein te gaan. De binnenstad is afgesloten voor auto’s en de trein leek ons wel wat. Daarom ook een hotel vlakbij om niet in de nacht terug te hoeven rijden en om ons niet te haasten na de bijeenkomst. 

Nu zie ik op mijn p.c. en telefoon regelmatig beelden die in de trein zijn opgenomen en die een niet al te aantrekkelijk beeld van een treinreis schetsen. Knokpartijen, scheldkanonnades, beledigen van de conducteurs en ander onaangepast gedrag passeren de revue. Vandaar onze keuze om in de rustige uurtjes te gaan treinen.

Instappen

De Sprinter vanaf Alexander gaf geen probleem. Het betalen met je pinpas is een uitkomst* en de instap in de trein is op gelijke hoogte.Toen wij - aangekomen op Rotterdam Centraal - de trein naar Haarlem niet direct konden vinden werden we geholpen door een NS-beambte. Hij liep met ons mee, drukte de lift naar beneden en wenste ons een goede reis. Op het perron verscheen onze (dubbeldeks) trein. Net toen iedereen uitgestapt was, ging een jonge vrouw ons voor. Ze pakte ongevraagd de rollator van Nel, die ondertussen door mij naar binnen geholpen werd. “Wilt u naar boven of beneden” vroeg ze en liep na mijn antwoord de trap af en plaatste de rollator tussen twee vrije plekken. Met “fijne reis” besloot ze haar hulpactie om zelf naar boven te gaan.

Aankomst Haarlem

Bij het uitstappen in Haarlem herhaalde de scene zich omgekeerd. De eerste uitstapper draaide zich om en pakte de rollator, terwijl ik Nel naar buiten hielp. De taxichauffeur zag mijn sjaal met Leefbaar Rotterdam erop en begon direct over Pim Fortuyn. Het hele land had door zijn dood een groot verlies geleden vond hij. Uiteraard was ook hij uiterst behulpzaam bij het in- en uitstappen. Het hotelpersoneel maakte de internet kwalificatie “uitermate vriendelijk” helemaal waar.

De avond zelf

Ik heb ervaring met kleine donkere zaaltjes waar politieke bijeenkomsten worden gehouden. Meestal overbevolkt met leden van de linkse kerk, die heel graag aan het woord komen om te laten zien hoe geleerd c.q. rechtschapen ze zijn. Haarlem bewees dat het ook anders kan. Vele sprekers en twee cabaretières** die scenes rondom asielproblematiek naspeelden. De sprekers waren begrijpelijk en journalist Frenk van der Linden hield de regie stevig in handen.

Job Cohen en ik kunnen het uitstekend met elkaar vinden en het publiek lachte zowaar, toen ik voorstelde om voor de duidelijkheid rechts op het toneel plaats te nemen. Het werd een heel ontspannen dialoog, waarbij we elkaar uiteraard in de waarde lieten.

Resumé

De terugreis leek een kopie van de heenreis. Overal helpende mensen, die ons ter wille wilden zijn. Maar nu zitten we toch met een vraag. Zijn we nu werkelijk zo oud en hulpbehoevend geworden dat we ongevraagd geholpen moeten worden of zijn er zoveel lieve, attente mensen?

We houden het maar op het laatste.

*Alleen 2e klas

**Eén scene ging over iemand die een stelende asielzoeker achterna holt. Ik heb dat dertig jaar geleden in Goes echt gedaan, toen een winkelier riep “houd hem.” Wat later zaten we op een terrasje toen iemand tegen me zei: “U bent een held.” Logisch toch, dat ik het hier graag nog een keer oprakel. 😉