Nederland - Griekenland 7-0.
Duitsland - Nederland 5-0.
Binnen drie dagen!
Vanuit de hemel plots terug op aarde.
Oranje, onze drie dagen voordien alom nog zo bewierookte nationale trots, blameerde zich gisteravond in Berlijn met de grootste nederlaag sinds 1959, destijds in Düsseldorf tegen West-Duitsland (7-0).
De commentaren na afloop gisteren waren vernietigend. Een ontluisterende afgang. Een ongeregeld zooitje. Een blamage. Een deceptie. Geen intensiteit. Geen ambitie. Slappe hap.
Ik moest meteen even terugdenken aan een andere tamelijk beladen wedstrijd van het Nederlands elftal in 1993 in het Wembley-stadion in Londen: Engeland - Nederland 2-2, een kwalificatieduel voor het WK van 1994 in de Verenigde Staten.
Oranje kwam in de eerste helft al gauw met 2-0 achter en een ramp lag in het verschiet. Totdat Jan ingreep, Jan Wouters. Met een elleboogstoot die z’n weerga niet kent, brak hij in een luchtduel het jukbeen van de die avond ongrijpbare Engelse spelbepaler Paul Gascoigne. Op de perstribume hoorden we het bot kraken. Gascoigne ging bloedend af, Wouters kreeg niet eens de gele kaart. Zonder die Engelse plaaggeest kwam Oranje terug tot 2-2. Bergkamp en Van Vossen scoorden. Oranje redde het vege lijf.
De actie van Jan Wouters verdiende natuurlijk niet de schoonheidsprijs. De Utrechter wil liever ook niet meer aan het voorval worden herinnerd. Maar met Wouters in de gelederen zou Oranje zich gisteren door Duitsland natuurlijk nooit zo hebben laten afslachten. Voor geen goud.
Jan Wouters was niet van de slappe hap. Jan was een karaktervoetballer, een niet onbelangrijke pion zelfs voor Cruijff die hem als trainer in 1986 onverwacht van FC Utrecht naar Ajax haalde, tot lichte verbazing aanvankelijk van onder anderen topscorer Marco van Basten. ‘Wat moet die nou bij Ajax’. Wouters had niet veel tijd nodig om Van Basten te overtuigen. Beiden wonnen samen vele prijzen. Met Ajax en met het Nederlands elftal.