Tien kinderen, tien werelden

Loop een willekeurige peutergroep binnen en je ziet misschien tien kinderen die samen spelen. Ze bouwen een toren, lezen een boekje of rennen lachend achter elkaar aan. Op het eerste gezicht lijken ze vooral op elkaar.

Maar schijn bedriegt. Achter ieder kind gaat een eigen wereld schuil. Een eigen verhaal. Een eigen manier van opgroeien.

Het ene kind is die ochtend voor het eerst zonder tranen achtergelaten. Een ander heeft net een broertje gekregen en zoekt wat extra aandacht. Er is een kind dat thuis iedere avond wordt voorgelezen en een kind dat opgroeit in een gezin waar de dagen vooral draaien om rondkomen. Een kind dat overal op afstapt en een kind dat eerst rustig de kat uit de boom kijkt.

En dan is er misschien ook een kind waarvan wordt gezegd dat het een taalachterstand heeft. Dat woord hoor ik regelmatig. En eerlijk gezegd schuurt het soms.

Want wat noemen we eigenlijk een achterstand?

Vaak gaat het om een kind dat thuis een andere taal spreekt. Arabisch, Pools, Turks of misschien wel twee talen door elkaar. Dat betekent dat een peuter van drie jaar al schakelt tussen meerdere talen, terwijl wij vervolgens verwachten dat daar ook nog Nederlands bij komt. Dat is eigenlijk heel bijzonder.

Waar wij soms een achterstand zien, zie ik juist een enorme voorsprong. Een kind dat al heeft geleerd dat één voorwerp meerdere namen kan hebben. Dat moeiteloos schakelt tussen verschillende klanken, woorden en werelden. Dat zijn hersenen traint op een manier waar veel volwassenen nog een puntje aan kunnen zuigen.

Ja, dat kind moet het Nederlands nog leren. Maar vaak gebeurt dat opvallend snel. Juist omdat de basis om meerdere talen te leren er al ligt. Dat vraagt wel iets van ons.

Namelijk dat we verder kijken dan wat een kind vandaag nog niet kan. Dat we nieuwsgierig blijven naar wat een kind wél meebrengt. Die manier van kijken geldt eigenlijk voor alle kinderen.

De één heeft meer zelfvertrouwen. De ander meer fantasie. De één leert razendsnel praten, de ander voelt haarfijn aan hoe een ander zich voelt. Sommige talenten vallen direct op. Andere hebben tijd nodig om zichtbaar te worden.

Dat is misschien wel het mooiste van kinderopvang. Pedagogisch professionals kijken niet alleen naar gedrag of ontwikkeling. Ze kijken naar het kind achter het gedrag. Naar mogelijkheden in plaats van beperkingen. Naar potentie in plaats van een label.

Iedere dag opnieuw proberen zij tien verschillende kinderen te geven wat zij nodig hebben. En om die tien werelden steeds beter te leren kennen.

Want gelijke kansen beginnen niet met iedereen hetzelfde bieden. Ze beginnen met zien dat ieder kind iets anders nodig heeft om tot bloei te komen. Achter ieder kind schuilt een wereld die groter is dan je op het eerste gezicht ziet.

Wie de tijd neemt om echt te kijken, ontdekt niet alleen verschillen.

Maar vooral mogelijkheden.

Corina Gielbert is directeur/ bestuurder van Vlietkinderen.